.

یک دقیقه، یک راز سینمایی چرا دوربین‌ها در The Truman Show این‌قدر عجیب قرار گرفته‌اند؟ اگر The Truman Show را دیده باشید، احتمالاً متوجه شده‌اید که بعضی نماها اصلاً شبیه فیلم‌های معمولی نیستند. دوربین گاهی از داخل آینه فیلم می‌گیرد. گاهی از زاویه‌ای بسیار پایین. گاهی پشت وسایل قرار دارد. و گاهی آن‌قدر عجیب به شخصیت نزدیک می‌شود که انگار... یک نفر واقعاً دارد مخفیانه او را تماشا می‌کند. و نکته جالب اینجاست: این اتفاق کاملاً عمدی است. چون ما هم قرار است مثل تماشاگران برنامه باشیم! داستان The Truman Show درباره مردی است که تمام زندگی‌اش بدون اینکه بداند، تبدیل به یک برنامه تلویزیونی شده. تریومن تصور می‌کند در یک شهر معمولی زندگی می‌کند. اما در واقع، اطرافش پر از دوربین‌های مخفی است. بنابراین کارگردان فیلم نمی‌خواست دوربین فقط نقش یک دوربین سینمایی معمولی را داشته باشد. باید احساس می‌کردیم که داریم برنامه‌ای را تماشا می‌کنیم که نباید این‌قدر نزدیک به تریومن باشد. به همین دلیل بسیاری از نماها عمداً حالت دوربین‌های نظارتی و مخفی را دارند. حتی لنزها هم بخشی از داستان‌اند یکی از ویژگی‌های فیلم استفاده از لنزهای واید و زاویه‌هایی است که گاهی تصویر را کمی غیرعادی می‌کنند. چرا؟ چون در دنیای ترومن، دوربین‌ها همه‌جا هستند. داخل خانه. داخل ماشین. در خیابان. در فروشگاه. حتی در مکان‌هایی که منطقی نیست یک فیلم‌بردار آنجا باشد. بنابراین فیلم گاهی عمداً قاب‌بندی‌ای انتخاب می‌کند که انگار یک دوربین کوچک و مخفی جایی نصب شده. یعنی دوربین فقط چیزی نیست که داستان را به ما نشان می‌دهد. خودش تبدیل به بخشی از داستان شده. عجیب‌ترین قسمت؟ گاهی شخصیت‌ها مستقیماً به دوربین نگاه نمی‌کنند... اما ما احساس می‌کنیم دوربین دارد آن‌ها را نگاه می‌کند. این تفاوت خیلی مهم است. در یک فیلم معمولی، دوربین معمولاً نامرئی است. ما فراموش می‌کنیم که یک دوربین وجود دارد. اما در The Truman Show، فیلم عمداً کاری می‌کند که گاهی حضور دوربین را حس کنیم. چون اگر دوربین بیش از حد «سینمایی» و تمیز باشد، جهان فیلم واقعی به نظر نمی‌رسد. اما اگر شبیه یک دوربین مخفی باشد... ما وارد برنامه تلویزیونی می‌شویم. و اینجا یک شوخی ظریف هم وجود دارد! فیلم در واقع دو گروه تماشاگر دارد: ما، تماشاگران فیلم. و مردم داخل داستان که برنامه The Truman Show را تماشا می‌کنند. هر دو گروه تقریباً یک کار انجام می‌دهند: دارند زندگی ترومن را تماشا می‌کنند. پس وقتی فیلم یک نمای عجیب از داخل آینه یا گوشه‌ای از اتاق به ما نشان می‌دهد، در واقع دارد ما را به جای همان بینندگان خیالی برنامه قرار می‌دهد. ما هم تبدیل می‌شویم به بخشی از آن سیستم تماشا. پشت پرده | دوربین‌ها دارند حقیقت را لو می‌دهند شاید یکی از هوشمندانه‌ترین جزئیات The Truman Show همین باشد. تریومن کم‌کم متوجه می‌شود چیزی در زندگی‌اش درست نیست. آدم‌ها رفتارهای عجیبی دارند. اتفاقات بیش از حد هماهنگ‌اند. و جهان اطرافش بیش از حد ساختگی به نظر می‌رسد. اما قبل از اینکه خودش این حقیقت را بفهمد... دوربین فیلم قبلاً آن را به ما گفته است. قاب‌های عجیب. زاویه‌های غیرطبیعی. دوربین‌های مخفی. انعکاس‌ها. و نماهایی که انگار کسی دارد یواشکی تریومن را زیر نظر می‌گیرد. همه این‌ها یک پیام دارند: این یک زندگی معمولی نیست. و شاید شاهکار ماجرا این باشد که فیلم حتی در شیوه فیلم‌برداری هم دارد همان دروغی را روایت می‌کند که داستان درباره‌اش است. ما فکر می‌کنیم داریم یک فیلم می‌بینیم... اما برای دو ساعت، ما هم تماشاگران The Truman Show هستیم. فیلامینگو | ترجمه اختصاصی