بعضی انسان ها از سرتاپا از امید ، از سرتاپا از صبر و برای طی کردن راه های دراز آفریده شده اند ، مثل فریده . بعضی انسان ها هم از لبخند پدرانشون ، از جسارت و خودباوری ساخته شدن ، مثل کامران . مامان فریده اونو با خیالات بزرگ کرد . خیلی بهش رسید ، وقتی به سن جوانی رسید بهش ÇALIKUŞU (جوانه) گفتن. از این به بعد عین پروانه دور شمع می چرخید . کامران هم ذات درونی خودشو عین موم عوض کرد. همدیگه رو آروم و بی صدا دوست داشتن وقتی که حتی خودشون از از این که همدیگه رو دوست دارن خبر نداشتن. بعضی انسان ها بی انتهان . یکیش دیر فراموش می کنه ، اون یکی زود عاشق میشه . باید هم اینجوری باشه ، چونکه همون عشقی که آسمون رو سر به زیر می کنه ، باعث میشه تا اونا هم در جدایی ها و از هم دور بودن ها و هم در پیوند دوباره فقط و فقط از عشق به هم معنا پیدا کنند …