.

"وقتی باران خودش یک شخصیت می‌شود ؛ بارانی که بیشتر از شخصیت‌ها حرف می‌زند... نگاهی به The Assassination of Jesse James: -بعضی فیلم‌ها باران را برای واقعی‌تر شدن صحنه‌ها می‌خواهند؛ اما در The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford، باران انگار راوی خاموش داستان است. اینجا باران فقط هوا را تغییر نمی‌دهد؛ احساس شخصیت‌ها را تغییر می‌دهد. هر بار که قطره‌ها روی کلاه، شنل یا پنجره‌ها می‌نشینند، سکوت سنگین‌تری روی داستان حاکم می‌شود. انگار طبیعت هم می‌داند این قصه قرار نیست پایان خوشی داشته باشد. فیلم با بازی خیره‌کننده برد پیت و کیسی افلک، بیشتر از آنکه یک وسترن باشد، درباره حسرت، شهرت و خیانت است؛ و باران، آرام‌آرام این احساسات را در تمام قاب‌ها پخش می‌کند. شاید اگر موسیقی فیلم را برای لحظه‌ای قطع کنید، باز هم چیزی کم نشود؛ چون صدای باران خودش تبدیل به موسیقی داستان شده است. همین جزئیات است که این فیلم را از یک وسترن معمولی جدا می‌کند. بعد از پایان فیلم، شاید نام همه شخصیت‌ها را به یاد نداشته باشید، اما حس خیسی، سکوت و سنگینی قاب‌هایش تا مدت‌ها همراهتان می‌ماند. -دفعه بعد که این فیلم را دیدید... این بار داستان را دنبال نکنید. فقط به آسمان نگاه کنید. به بارانی که بی‌صدا می‌بارد و بدون گفتن حتی یک جمله، بیشتر از همه شخصیت‌ها درباره پایان این افسانه حرف می‌زند. -انتخاب فیلامینگو گاهی یک شاهکار، نه به خاطر پیچیدگی داستانش، بلکه به خاطر فضایی که می‌سازد در ذهن می‌ماند. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford از همان فیلم‌هایی است که ثابت می‌کند گاهی یک عنصر ساده مثل باران، می‌تواند به مهم‌ترین شخصیت یک فیلم تبدیل شود.