نقد فیلم Titane: تثلیث نامقدس فلز، خون، تاناتوس

«جوآنا راس» در رمان مهمش «مرد مونث» به زندگی کاراکتری می‌ پردازد که برای کسب قدرت، ارزش، احترام و‌ جایگاه مهم و اساسا برای رسیدن به هر آنچه که در جست و جویش است، باید هویت خود را به عنوان یک زن فراموش کند. او اظهار می‌ کند که تنها یک راه برای تصاحب آن چیزی که ما در آن معیوب هستیم وجود دارد و آن تبدیل شدن است. انسان‌ها به درخت، حیوان، خدایان و… تبدیل می‌ شوند تا علایق خود و آنچه سرکوب شده است را دنبال کنند‌ و به آنچه می‌ خواهند دست یابند. و اینگونه به ظرافت مطرح می‌ کند که در زندگی صورت‌ های «من» با عبور از هرگونه مرز و محدودیت دائماً دستخوش دگرگونی و انحلال است. «تیتانیومی» (دانلود فیلم Titane با لینک مستقیم) درام جدید «ژولیا دوکورنو» و برنده‌ ی نخل طلای کن امسال، داستان الکسیا، دختری است که در کودکی در سانحه‌ ی رانندگی، به دلیل بی‌ توجهی و سهل‌ انگاری پدرش آسیب می‌ بیند و پس از آن، صفحه‌ ای تیتانیومی در جمجمه‌ اش کار گذاشته می‌ شود. تصادف و عمل، دو امر را در او تشدید می‌ کند: تمایلات ناهمگون و نامانوسی که نسبت به ماشین‌ ها پیدا می‌ کند و در بزرگسالی به عنوان مدل در نمایشگاه‌ های خودرو فعالیت می‌ کند و دو اما خشم درونی و حس کینه و انتقام از پدرش گسترش می‌ یابد و از همه به خصوص مردان، کینه به دل می‌ گیرد و در پی انتقام از کسانی بر می‌ آید که همانند او نیستند و برای تصاحب آن‌ ها تلاش می‌ کند تا بخشی از نقص خودش را به آن‌ ها بدهد. در این میان اما پیرو اتفاقات عجیب و غیر قابل هضم، شهرش را ترک می‌ کند و با تغییر هویت وارد زندگی یک آتشنشان پیر می‌ شود و جریانات دیگری برایش رقم می‌ خورد. «زیگموند فروید» بر این باور بود که حوادث دوران کودکی تاثیر زیادی بر زندگی بزرگسالی ما دارد و کاراکتر ما را شکل می‌ دهد. فی‌ المثل اضطراب ناشی از تجربیات تروماتیک در گذشته‌ ی یک فرد از آگاهی پنهان می‌ شود و ممکن است در طول بزرگسالی، به شکل اختلالات عصبی مشکلات. زیاد و جبران ناپذیری را ایجاد کند. اتفاقی که برای کاراکتر الکسیا می‌ افتد. ترومای دوران کودکی او، اساس زندگی او، رفتار او، نگرش او و حتی شکل نیاز جنسی او را دگرگون می‌ کند و با وجود اینکه اروس یا غریزه‌ ی زندگی، تحت هر شرایطی به او کمک می‌ کند تا زنده بماند؛ اما در این میان تاناتوس یا غریزه‌ ی مرگ، به عنوان مجموعه‌ ای از نیروهای مخرب و شیاطین درون او شروع به فعالیت می‌ کنند تا مقابل غریزه‌ ی زندگی بایستند. و این انرژی به سوی دیگران سوق پیدا می‌ کند، به شکل نفرت، کینه، تجاوز و خشونت خود را نشان می‌ دهد و اینگونه تاناتوس الکسیا قوی‌ تر از اروس او نمود پیدا می‌ کند و نابودی خودش را رقم می‌ زند. اثر خوش‌ ساخت، تیره و تار و نامتعارف «ژولیا دوکورنو» کابوسی بی‌ انتهاست از امیال، غرایز، خشونت، سرکوب، از هم پاشیدگی، کینه، نادیده گرفته شدن و انتقام که با نورپردازی‌ هراسناک و وهم آلود، تصاویر باشکوه و موسیقی کوبنده، داستان‌ پردازی شفاف و گیرا و شیوه‌ ی روایت تاثیرگذار، هر امر ناممکنی را در این جهان رازآلود، بدل به امر ممکن می‌ کند و مخاطب هم به راحتی هرآنچه رخ می‌ دهد را قبول می‌ کند. ساخته‌ ی جدید «دوکورنو» اثری قدرتمند است و این کارگردان قواعد مرسوم سینما را به زیبایی کنار گذاشته است و در این ساختار شکنی، مخاطب را به زیبایی همراه ساخته است. فی‌ الواقع «تیتانیومی» هم می‌ تواند مخاطب را بهت‌ زده کند و اشمئزاز را در او زنده کند و هم می‌ تواند داستانی جذاب را به تصویر بیاورد. «ژولیا دوکورنو» با دلهره‌ آورترین و وحشتناک‌ ترین تصاویری که به نمایش می‌ گذارد، از بزرگ شدن زود هنگام پروتز شکم الکسیا گرفته تا قطره سیاه رنگ روغن موتور که از او‌ خارج می‌ شود، با تکثیر هیجانی عجیب، نوعی رهایی را زنده کرد که از الگوهای پیش ساخته، متمایز است. یک اثر هنری خلاقانه انضامی‌ تر و برانگیزانه‌ تر و نمونه‌ ی کامل یک آفرینش‌ گری. «تیتانیومی» همچنان که جسورانه و بدیعانه جلو می‌ رود، از پوچ بودن خود نیز آگاهی دارد و «دوکورنو» با آمیختگی ظرافت و گروتسک، در حفظ تم‌ ها و لحن‌ های متناقض در خلق تنش‌‌ها دقیق عمل می‌ کند. ناگفته نماند که «دوکورنو» با استفاده از پشتیبانان ماهر پشت دوربین و طراحان تولید با استعداد خود، فضاسازی و تصاویر بکرش را خلق می‌ کند و مرزهای جنون را به آرامی طی می‌ کند و در این میان توانایی ابراز همدردی با بدوومنِ تنها را نیز بوجود می‌ آورد و دگربار مخاطب را در تمام لحظات برای همین خشم کشنده اجتماعی او می‌ ترساند. الکسیایی که از طریق زنجیره‌ ای از رویدادهای بسیار عجیب و غریب و یک توهم مضحک اما کاملا باورپذیر و پایدار، زنانگی بیش از حد و جنسیتش را معامله می‌ کند و وارد دنیایی می‌ شود که مردانگی مهم‌ تر است و اینگونه در می‌ یابیم که «دوکورنو» جنسیت را امری دشوار نمی‌ بیند و یک مفهوم محدود کننده می‌ بیند که می‌ تواند از سر راه برداشته شود. زندانی که میله‌ های آن را می‌ توان درهم شکست، و از آن رها شد. در نهایت باید «ژولیا دوکورنو» را به این دلیل که ایده‌ هایش را به ظرافت به هم پیوند می‌ زند، تحسین کرد. «تیتانیومی» اثری است که در جوی فلز و خون و روغن غلت می‌ زند، اثری در باب تغییرپذیری جنسیت و انعطاف پذیری، اثری در باب نیروهایی تاریکی و غریزه‌ ی مرگ که هرچقدر هم که بخواهیم آنها را تحت اراده خود دربیاوریم، می‌ توانند ما را نابود کنند. «دوکورنو» داهیانه این ویرانی را به یک عمل خلاقانه بدل می‌ سازد و جهانش را در تثلیث نامقدسی از فلز، خون و تاناتوس به سمت فروپاشی می‌ برد و با هیولایی که بر تصویر می‌ آورد، در مقام تجسد استعاری، روایتش را پیش می‌ برد و باورهای کنار گذاشته شده را باز تایید کند.