.

اگر جای تماشاگر بودی... اگر ردیف اول کنسرت Hans Zimmer بودی... چه چیزهایی را می‌دیدی؟ بعضی کنسرت‌ها را می‌بینی. بعضی را می‌شنوی اما کنسرت‌های هانس زیمر را... زندگی می‌کنی. حالا تصور کن درست ردیف اول نشسته‌ای. چراغ‌های سالن خاموش می‌شوند. سکوتی کوتاه همه‌جا را فرا می‌گیرد و ناگهان اولین نت‌ها در فضا می‌پیچند. اولین چیزی که توجهت را جلب می‌کند، خود هانس زیمر نیست. - موسیقی را فقط نمی‌شنوی؛ می‌بینی. ویولن‌ها با هر نت حرکت می‌کنند، نوازنده‌های سازهای کوبه‌ای تمام انرژی‌شان را روی صحنه رها می‌کنند و نورپردازی، هم‌زمان با اوج گرفتن موسیقی، سالن را به دنیای فیلم‌ها می‌برد. وقتی قطعه‌ای از Interstellar اجرا می‌شود، انگار زمان برای چند دقیقه از حرکت می‌ایستد. و وقتی نوبت به Pirates of the Caribbean می‌رسد، دیگر کسی روی صندلی‌اش آرام نمی‌نشیند. اما اتفاق اصلی جای دیگری است... اگر ردیف اول باشی، می‌بینی که هانس زیمر فقط رهبر ارکستر نیست. او با تک‌تک نوازنده‌ها زندگی می‌کند. گاهی با یک لبخند... گاهی با یک اشاره کوتاه... و گاهی فقط با بستن چشم‌هایش. انگار موسیقی را هدایت نمی‌کند؛ آن را احساس می‌کند. لحظه‌ای که هیچ دوربینی نمی‌تواند ثبتش کند... در میان هزاران نفر، شاید برای چند ثانیه فقط سکوت باشد. نه به این خاطر که موسیقی قطع شده... بلکه چون همه فراموش کرده‌اند نفس بکشند. همین چند ثانیه، همان چیزی است که کنسرت‌های هانس زیمر را از یک اجرای موسیقی، به یک تجربه فراموش‌نشدنی تبدیل می‌کند. - شاید بهترین صندلی سالن ردیف اول نباشد. شاید بهترین جای سالن، همان جایی باشد که بتوانی چشم‌هایت را ببندی و اجازه بدهی موسیقی، خودش تصاویر را در ذهنت بسازد. چون آثار هانس زیمر را فقط گوش نمی‌دهیم؛ با آن‌ها خاطره می‌سازیم.