نقد و بررسی فیلم آخرین شب در سوهو (Last Night in Soho)

فیلمبرداری مانند اغلب آثار ادگار رایت در «Last Night in Soho» نیز بی نقص عمل کرده است. به فیلمبرداری، تدوین مناسب فیلم را هم باید اضافه کرد که این ویژگی نیز مانند تمام ساخته های پیشین این کارگردان، دقیق و استادانه انجام شده است. استفاده اصولی از نور و رنگ در فیلم، از جمله نکاتی است که علاقه مندان به فیلمسازی قطعاً باید ببینند. فیلم به خوبی توانسته معضلات دختران جوان مشتاق پیشرفت در قلب لندن را به تصویر بکشد؛ هرچند که این روایت کم عمق است. برخی از موضوعات فرعی فیلم مانند مشکلات مادر الی به حال خود رها شده اند. در طول فیلم به مشکلات روانی مادر الی اشاره می شود و گهگاهی نیز او را در آینه میبینیم اما فیلم هیچ توضیح بیشتری درباره او نمی دهد. فیلم در یک سوم پایانی دچار نوعی سردرگمی می شود و تبدیل به اثری ترسناک می شود در حالی که به خوبی در نیمه ابتدایی در حال موشکافی ذهن شخصیت اصلی بود. ( خطر لو رفتن داستان) پایان بندی فیلم سرهم بندی شده است. اینکه اگر تسخیر کنندگان بروند و ماجرا حل و فصل شود، منجر به موفقیت شخصیتی مانند الی در قلب لندن که در طول فیلم برای دختران شهر فساد به تصویر کشیده شده خواهد بود؟ آخرین شب در سوهو (Last Night in Soho) کماکان مهر وسواس کارگردان را پای اثرش دارد و می توان از زیبایی های بصری فیلم لذت فراوانی برد. اما این بار روایت داستان چندان یکپارچه نیست و در مواقعی دچار سردرگمی می شود. البته با تمام ایراداتی که می توان به روایت داستان وارد دانست، باید گفت که رایت بهرحال توانسته پیامش را به مخاطب منتقل کند. «آخرین شب در سوهو» قطعاً در میان برترین آثار رایت قرار نمی گیرد اما حداقل برای علاقه مندان به فیلمسازی نکات آموزشی بسیاری برای یاد گرفتن دارد!